4 uur donderdag 10 september. De klokradio slaat aan. Het is te vroeg maar er is geen alternatief. Al Italia, here we come. Na een kop melk rijden we richting Zaventem. Als je dacht op dit onmogelijk uur alleen te zijn op de luchthaven … In de hal stap Marc Sluszny op me toe nadat ik de bagage ingeklaard heb. Ik ontmoet het hele Masforce team en ook cameraman Tommy Vuylsteke. “Is Patrick al ter plekke?”, vraag ik Luc Vleugels. “Hij heeft me net gebeld dat hij met de vrachtwagen en boot aangekomen is in Siracuse.” Patrick rijdt de boot steevast van plek naar plek met de vrachtwagen. Zo, nog even de verplichte checkpoints passeren en we kunnen vertrekken. Tijdens de vlucht lees ik de krant en heel de onthaalmoederaffaire, het ontslag van Vercauteren als trainer van de Rode Duivels en de tennisprestatie van Wickmayer zie ik overal rondom mij herhaald.
Ik land in Rome, nagenoeg op tijd, en zit hier op een aftands leren zeteltje te wachten op mijn verbinding naar Catania, de eindbestemming. Voor mij zit een nonnetje die zuinig water drinkt uit een petflesje omwikkeld met keukenrol. Ze kijkt op als een mobiel bellende jonge blonde priester achter mij doorloopt. Ze neemt nog een slok en gaat weg. Wat later roept men een gatewijziging om en begeef ik me een verdieping lager. Tot mijn verbazing zie ik daar het nonnetje terug. Ze moet iets extra vooraf gevoeld hebben wat ik blijkbaar mis. Beneden is het een pak warmer en de leren zeteltjes zijn nog altijd even versleten. Het is nu 9:15 uur en binnen twintig minuten is het boarding time geblazen. Dat had ik natuurlijk maar gedacht want met bijna een uur vertraging stijgen we op. Het interieur van het vliegtuig heeft duidelijk zijn beste tijd gehad. De weersvoorspellingen geven aan dat het zonnig en warm als zijn (28 graden) met kans op regen op zondag. We zien wel.
Powerboating … All the Rest is Waiting
